Μιχάλης Γκιαουράκης (Γκιουρομιχάλης)

Γράφει ο Λευτέρης Σαμπαθιανάκης.

Μιχάλης  Γκιαουράκης, ( Γκιαουρομιχάλης)......

Θα ξεκινήσω  με ένα  από  τα πρώτα  του ποιήματα. 

Το μοναδικό  που δεν είναι  σατυρικό. 

Το τραγούδι  της νιότης! 

Ως ανθός καί λούλουδο η νιότης μου  εχάθει

και συ καημένη μου καρδιά εχάθεις μες τα  πάθη

Τα πλουμισμένα μου  μαλλιά ψαρά τα βλέπω τώρα

κι   άρχισε να γκυροβολη του γήρατος ή ώρα

Γιατί νεότης  μ'αφησεςς από την αγκαλιά σου ;

μήπως επεριφρόνισα  ποτέ το θέλημα σου;

για πες μου τι μου ζήτησες και  γώ σου  το αρνίθει;

μήπως  και δεν αγάπησα μήπως δεν αγαπήθειν;

Πόσες φορές δεν τα κάνα τα παραθύρια πόρτες

και χυνουμνε  τσι όμορφες  σαν πετεινός τσι κότες

πόσες φορές  δε γλένταγα με λύρες ταμπουράδες

πόσες φορές  Δεν έκανα  Τις νύχτες πατιναδες 

Τη νύχτα  πάντα έκανα  χαριτωμένη μέρα

και πέταγα  με τα πουλιά που πάνε στον αέρα

πόσες φορές  μεσάνυχτα  και γώ χα   μεσημέρι

πόσες φορές εχιόνιζε  και γώ χα καλοκαίρι

Δε σου σφαλα  νεότης μου μόνο σε ένα πράγμα

Δεν το καμα  και μοναχός  κια λλοι  πολλοί το κάμαν

εις ένα  πραγμα  σου σφαλα και μια ανοησία

που χορεψα τον άχαρο χορό του Ησαια 

Ήταν χορός χωρίς βιολιά χορός χωρίς τραγούδια

και μου φορέσαν στέφανο  με ψεύτικα λουλούδια

Αυτός τη νιότη  μου άρπαξε κι αυτός  Τη λεβεντιά μου

κι αυτός  τα κατασκλαβωσε  τα φύλλα της καρδιάς μου

Έπαθα ότι δεν ήθελα θα πάθω ότι δεν θέλω

και βλέπω και σ ιμονω  μπλιω εις το ωραίο τέλος

και κατεβαίνω ο  άμοιρος κάτω στον κάτω κόσμο

πουν τα βασανιστήρια και ο καημός  κι ο πόνος

Αφήνω σας χρόνια πολλά χωριά και μοναστήρια

που ρχομουνα  και γλενταγα  και γώ στα πανηγύρια

Φίλοι μου όταν θα πίνετε να πίνετε  με λύπη

να λέτε μακάρια  ντου του φίλου που μας λείπει

κι αν είναι  αλήθεια στα χαρτιά ότι    χουνε γραμμένα

όντε δα να  ρθετε και σεις θα  κάνομε παρέα.