Κουναβιανοί του Κόσμου!

Από Ιζαμπέλα. Κοντζαμπασάκη...και επειδή όπως έχω ξαναπεί,  κάποιες φωτογραφίες  που κληρονομούμε από τους προγόνους μας, αξίζουν πολύ περισσότερο από τα εκατομμύρια και τις περιουσίες ...και αυτή η φωτογραφία που έχω στα χέρια μου είναι του προηγούμενου αιώνα!!!! Ένας θησαυρός που καλά κρατεί στο χρόνο!!!! Ο Προπάππους μου ο Μανόλης ο Ζωάκης !!!!.Δεν είμαι σίγουρη αν τον πρόλαβε και εκείνον να τον γνωρίσει η μάνα μου η Θεονυμφη!!!!Όμως η κληρονομιά που μ άφησε...για μένα προσωπικά ήταν όχι μόνο ανεκτίμητη αλλά και μοναδική γιατί η κόρη του η γιαγιά μου η Αμαλία ήταν για μένα η δική μου γιαγιά που με μεγάλωσε!!!!Δεν με μάλωσε ποτέ!!!!Μου μάθαινε απίστευτα πραγματα όταν με πρόσεχε και έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από τη γιαγιά την Αμαλία !!!! Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν ότι κάθε φορά που έπαιζε με μένα και τον αδερφό μου το Μανόλη του λεγε😂😂😂ελα Μανολιό που χεις ωραίο όνομα γιατί και μένα το πατέρα μου τονε λέγανε Μανόλη!!!!Και φυσικά 😂😂😂αναφερόταν στο λεβεντόγερο Μαν...

Το Μαριώ του Μηνά κ της Πηνελόπης  Συγκατηκοίσαμε ένα χρόνο σε ένα δωμάτιο στο Ηράκλειο σαν μαθήτριες εγώ στην πρώτη τάξη,το Μαριώ στην Τετάρτη....δίπλα δίπλα τα ντιβανάκια μας στο στενό δωμάτιο της κυρά Όλγας με το κόκκινο κραγιόν.... Ο Λευτέρης Σαμπαθιανάκης γράφει κ μας υπενθυμίζει: Στις  τέσσερις   τού  Μάη  το βραδύ  στις εννιά  επηρενε ο χάρος  το ανθος του Μηνά.  Ετος 1964, δεν μπορουσα να μην αναφερθώ  σ' αυτό  το κορίτσι  που τοσο γρηγορα έφυγε  απο τη ζωή. Ειχε τελειώσει  το γυμνάσιο  και ηταν αρραβωνιασμένη οταν τη χτύπησε  η αρρώστια  . Ήταν ένα χαρισματικό  παιδί  είχε όλες  τις  χάρες  Την αγαπούσε  όλος  Ο κόσμος  . Πολύ  μεγάλος  πόνος  Για την οικογένεια  Ο χαμός  της. Ο πόνος  για τους γονείς  Και τ' αδέρφια αξεπέραστος, μ' αυτό το καημό  έφυγαν οι Γονείς απ' αυτό το  κοσμο.  Ξέχασα να πω...

Σχολικό  ενθύμιο   1962 1963  !Να γύριζαν  πίσω  τα μαθητικά  μας  χρόνια  Σαν τα διαβαταρικα πουλιά  Σαν τα χελιδόνια. ..... Ανάρτηση από Λευτέρης Σαμπαθιανάκης

Γράφει ο Λευτέρης Σαμπαθιανάκης. Συμπληρώνονται  αυτές  τις  μέρες  32 χρόνια  που έφυγε  από  τη  ζωή  Ο αγαπημένος   μας  Μιχάλης  Αθανασάκης  , ο ράφτης. Ήταν 54 χρόνων που παρά το  μεγάλο πρόβλημα  Υγείας που είχε δεν παραπονέθηκε  Ποτέ.  Τελευταία  ζούσε  με το οξυγόνο  Όπως έλεγε  και ο ίδιος  (φέρε  μπρε Κατίνα  απ' εκεί τα μουστάκια μου).Και να σκεφτεί  κανείς  Ότι  Όταν γεννήθηκε  είχε  την  ατυχία  να πεση  από τα χέρια τής  μαμης  και  να  σκάσει  πάνω  στα   παπούτσια  της. Έσπασε  τρία  πλευρά  που  Στη συνέχεια  το αφερεθικαν ,με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί  Ο πνεύμονας  και να μείνει  μόνο  Ο ένας  λωβος. Ήταν  καλόκαρδος  άνθρωπος  έφτιαξε  Μια ωραία οικογένεια  αξιοζήλευτη  μπορώ να πω ....

Γεώργιος  Εμμ  Βαρούχας  .  Γεννήθηκε  το 1889 στους  Κουνάβους  . Ήταν παιδί  πολύτεκνης  οικογένειας  με έξι  αδερφές  και αυτός το μοναδικό αγόρι  .  Σπούδασε  στην εκκλησιαστική  σχολή  στα Χανιά   και τελείωσε  με  άριστα  δάσκαλος  .  Διορίστηκε  δάσκαλος   στο χωριό  για  λίγο  και μετά    στο  Ρέθυμνο  απ'όπου και τα παράτησε  . Έλαβε μέρος  στους βαλκανικούς  πολέμους  καί  στη  Μικρασιατική  εκστρατεία   .  Πέρασε  το Σαγγάριο με πολλές  κακουχίες  και γύρισε  με κλονισμένη  υγεία  .  Το 1927  ίδρυσε  την  Ένωση  Γεωργικών  Συναιτερισμων Ηρακλείου Διετέλεσε  για παρα πολλά  Χρόνια  πρόεδρος  της εντελώς  αμισθί Ακόμα και σήμερα  η  φωτογραφία  του είναι στα γραφε...