Την εποχή του τρύγου 2

Γράφει ο Λευτέρης Σαμπαθιανάκης

Αύγουστε καλέ μου μήνα  να 'σουν δύο φορές το χρόνο! 

Και δεν είχαν  άδικο  να το λένε  !

Τέτοιες μέρες  αλλά  Χρόνια  ήταν  ένα  πανηγύρι  στ' αμπέλια  .

Όλος ο κόσμος ήταν  έξω  μέχρι  καί  τα μικρά παιδιά  , κι' αυτά  βοηθούσαν  !

Ξεκινούσε  τρύγος  με το άπλωμα  της σταφίδας  , αυτό  το χρυσάφι  που σήμερα   δεν  υπάρχει  . 

Ο χειρότερος  έβγαζε   ένα  τόνο  σταφίδες  .

Το βράδυ  στο  καφενείο  άκουγες  ?

Πόσα πόδια  απλωσες  σήμερα?   Ήξεραν  Και μετρούσαν  με το πόδι  καί  υπολόγιζαν  τα κιλά  τη σταφίδα  .

Αλλά μήπως καί  οι άλλες  ποικιλίες  των σταφυλιών  είχαν  διαφορετική  μοίρα  ?

Η μισή περιφέρεια  ήταν ροζακί που σήμερα  δεν  υπάρχει  ρώγα   για  δείγμα.

Πέντε  συσκευαστήρια ήταν  στο χωριό   καί  πόσος  κόσμος  δούλευε. 

Ερχόταν  από  παντού  για να δουλέψουν  ,  όλο το  Μεραμβέλο  ερχότανε. 

Πάνε  αυτά  τελείωσαν  μόνο  να τα λέμε   σαν  ιστορίες  στα παιδιά  μας  καί  στα εγγόνια  μας .

Μόνο  τα σταφύλια  που προορίζονται  για κρασί  έμειναν. 

Αλλά  καί εκεί  το κόστος  παραγωγής  είναι  μεγάλο   καί   η  τιμή τους σαν να κάνεις  επαιτεία   καί  ότι  σου βάλουν  στο χέρι  .

Χρόνο  με το χρόνο  λιγοστεύουν  κι' αυτά  !  Δεν υπάρχει  ενδιαφέρον  !

Οι Ενώσεις  καί  οι συνεταιρισμοί  πάτωσαν  ή  έκλεισαν  !

Τόσο   καλά  τα πήγαν  !

Για να παραδώσεις  σταφύλια  πρίν  μερικά  χρόνια  ήθελες  πέντε   έξι  ώρες  στην  ουρά  στην Ένωση  .

Πέρυσι  πήρε  πολύ  ελάχιστες  ποσότητες  αφού  κανείς  παραγωγός  δεν  πήγε  επειδή  είναι απλήρωτες  οι σοδειές  των τελευταίων  χρονών  !

Φέτος   δεν  θα πάρει  καθόλου  !

Δυστυχώς  επτωχεύσαμεν   !

Εκεί  μας  έχουν  φθάσει  !

Η αμπελουργία    στην περιοχή  μας έχει  πεθάνει  !

Κρίμα  κρίμα  καί άδικο  !